ရာသီက မိုးဥတု။ ကျောက်ကုန်းရွာ တစ်ရွာလုံး ကောင်းကင်ပြာပြာကြီးရဲ့ အောက်မှာ ငြိမ်သက်လျက်..
တစ်ရွာလုံးမှာမှ ထူးထူးခြားခြား မီးရောင်လေး လင်းနေတာက ကိုဘဦးရဲ့ အိမ်။ ကိုဘဦးတို့ လင်မ
ယားက မရှိဆင်းရဲသူ၊ ဆင်းရဲသားပီပီ ရ သမျှ အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်ကြရသူများ...။ သူများတွေ အိပ်ေ
မာကြနေတဲ့ အချိန်မှာတောင် ကိုဘဦး နဲ့ မနု တို့ လင်မယား မအိပ်နိုင်ကြသေး။ အခုလည်း ဘုရားပွဲ
အတွက် အသားငါး မ၀ယ်နိုင်၍ ၀က်သားရရန်အတွက် ၀က်သားကိုင် သွားဖို့မအိပ်ပဲ ရှိနေကြခြင်းဖြစ်
သည်။
“မနု ဓါတ်မီး အားရှိလားဟ..”
“ရှိတယ်လေ ကျုပ် ဓါတ်ခဲ အသစ်တစ်စုံ ၀ယ်ထည့်ထားတယ် .. ဒီမှာ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်း အကုန်ထ
ည့်ထားတယ်..”
“အေး အဲဒါဆိုပေး ငါသွားတော့မယ်...”
ကိုဘဦး တစ်ယောက် လွယ်အိတ်ကလေး လွယ်ပြီး တောင်ဘက်ရွာကို ၀က်ကိုင်သွားလေသည်။တေ
ာင်ဘက်ရွာနဲ့ မြောက်ဘက်ရွာ ဆိုတာ သိပ်မဝေးလှ...။ ကြားထဲမှာ ဘုန်းကြီးကျောင်း တစ်ကျောင်းနဲ့
စာသင်ကျောင်းတစ်ကျောင်း... အဲဒီရဲ့ ဘေးမှာတော့ လယ်ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခု...။ လမ်းတစ်လျှောက်
မှာတော့ အုံ့ဆိုင်းနေတဲ့ သစ်ပင်ကြီးတွေက အများသား...။ အဲဒီ အပင်တွေထဲကမှ သုံးပင်တွဲ တမာပ
င် နဲ့ ကုက္ကိုပင် က သရဲခြောက်တဲ့ နေရာမှာ နာမည်ကြီး အပင်များ...။
ကိုဘဦး ရွာထဲက ထွက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ ခွေးအူတဲ့ အသံကြီးကလွဲ၍ ဘာမှ မထူးခြား...။ ကိုဘဦး
တစ်ယောက် ခွေးအူသံကို သတိမထားနိုင်...။ တစ်ယောက်တည်း လေလေးချွန်လိုက်၊ သီချင်းလေး
ဆိုလိုက်နဲ့ သွားလေပြီ...။ ရွာ့အပြင်ဘက်ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ လေတိုက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရေ
လသည်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ နာမည်ကြီး တမာပင် သုံးပင်ကို ရောက်လာလေပြီ...။ မကြောက်တတ်တဲ့
ကိုဘဦး ထူးထူးခြားခြား ကြက်သီး တဖြန်းဖြန်းထသွားလေသည်... ဘာကြောင့် ဆိုတာတော့ မသိ။
နာမည်ကြီး တမာပင် သုံးပင်ကို ကြက်သီးထထနဲ့ သေချာ ကြည့်လိုက်သည်...။ အမှောင်ထဲဆိုတော့
တမာပင်ကြီး သုံးပင်က ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ...။ နောက်တော့ ကိုဘဦးတစ်ယောက် ရှေ့ဆက်ပြီးသွ
ားလိုက်ပါသည်...။ သွားရင်း သွားရင်းနဲ့ နာမည်ကြီး ကုက္ကိုပင်ကြီးနဲ့ နီးလာပေပြီ... သူ ဂရုတစိုက်နဲ့
သွားလိုက်တော့ သူနဲ့ မလှမ်းမကမ်းက လူတစ်ယောက်ကပ်ပါလာသလို ခံစားမိလေသည်။ ကြက်သီ
းကလည်း တဖြန်းဖြန်း ထလို့နေပါသည်...။ သူ ခြေသံကို ကြားတော့ နောက်ကို လှည့်မကြည့် ဖြည်း
ဖြည်း လျှောက်ရင်း နားစွင့်လိုက်တော့ ခြေသံကလည်း ခပ်ဖြည်းဖြည်း...၊ သူ မြန်မြန်လျှောက်ကြည့်
တော့ ခြေသံက ခပ်မြန်မြန်...။ ရပ်ပြီး နားစွင့်လိုက်တော့ ခြေသံက ငြိမ်လို့... သူ နောက်ကို လှည့်ကြ
ည့်ပြီး ဓါတ်မီးနဲ့ လှည့်ပတ်ထိုးလိုက်ပါသည်...။ ဘာကိုမှ မတွေ့ရ သူနဲနဲ လန့်တော့ လာလေပြီ...။ ရပ်
နေလို့ကလည်း မဖြစ် ရှေ့နည်းနည်း ဆက်တိုးလိုက်လျှင် ကုက္ကိုပင်ကြီးကို ရောက်တော့မည်...။ တချ
က်ချက် ခွေးအူသံတွေက နားထဲ ရောက်ရောက်လာပါသည်...။သူ နောက်ပြန်လှည့်ရင် ကောင်းမလ
ား စဉ်းစားမိလိုက်တော့ ဘုရားပွဲမှာ ချက်ဖို့ အသားက လိုအပ်နေပြန်တော့ ပြန်လှည့်လို့က မဖြစ်..တ
ချက်တချက်မှာ ကလေးငိုသံလိုလို ၊နေမကောင်းတဲ့သူ တစ်ယောက်ငြီးနေသလိုလိုက ကြားမိသေး..
အဲတော့ ကိုဘဦး ကြောက်သည်မှာ မဆန်းတော့...။
ကိုဘဦးတစ်ယောက် ကုက္ကိုပင်ကြီးအောက် ရောက်တော့ စက်ဘီးတစ်စီး လာနေတဲ့ အသံကို ကြား
၍ အားကိုးတကြီး အဖော်ရပြီ ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ နောက်လှည့်ပြီး ရှောင်ပေးလိုက်တော့ ဘာမှမရှိ၊ ငြီး
သံက တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လာပြီ...။ သူ ချွေးစေး တွေ ပြန်လာပြီ... အဲဒီ နောက်တော့ ဖိနပ် ကို
ကုန်းကောက်ပြီး တောင်ဘက်ရွာသို့ အတင်းပြေးလေသည်။ သူ့ပြေးတဲ့ နောက်က ထပ်ကြပ်မကွာ
လိုက်လာတဲ့ ခြေသံ တစ်ခုကိုလည်း ကြားနေမိပါသည်...။ ကိုဘဦးကတော့ ရွာထဲ ရောက်တဲ့ အထိ
အမော တကော ပြေးလေသည်။ ရွာထဲကို ခြေချမိမှ အသံကလည်း တိတ်သွားသည်။ သူ ကြောက်
ကြောက်နဲ့ နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဆံပင်စုတ်ဖွားဖွား ၊ မျက်လုံးပြူးပြူး နဲ့ ပါးစပ်ကလည်း
အစာစားချင်တဲ့ ပုံစံနဲ့... ကိုဘဦး အရမ်းလန့်ပြီး ၀က်ကိုင်မဲ့ အိမ်ကို ပြေးလေပြီ...ဟိုအိမ်လည်း ရော
က်ရော ကိုဘဦးက အမူအယာတွေ ပျက်နေလေပြီ...။ မျက်လုံးကြီးက ကြောက်စရာ ကောင်းလော
က်အောင် ပြူးပြီး၊ ပါးစပ်ကလည်း တဘောက်ဘောက် နဲ့ ဗလုံးဗထွေး ထွက်လာတဲ့ အသံကလည်း
ကြောက်စရာ..
“ငါ့ကို ကျွေးစမ်း ငါမစားရတာ ကြာပြီ ငါ့ကို အဲဒီ အသားကျွေးစမ်း..”
ဘေးကလူတွေကလည်း ကိုဘဦး နောက်နေတယ်လို့ပဲ ထင်ကြပါတယ်...။ အဲဒါကြောင့် ကိုဘဦးကို
ပြန်စတဲ့ သဘောနဲ့ ၀က်သားတုံးကြီး ပစ်ပေးလိုက်ပါသည်...။ ကိုဘဦးလည်း အငမ်းမရ ဖမ်းပြီး စားေ
နပုံက ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ...။ကိုဘဦးရဲ့ နဂို ပုံစံက ပျောက်နေပြီ...။စားရင်းတန်းလန်း “နင်တို့ အား
လုံးကို ငါသတ်အုံးမှာ... ငါ့ကို မသေပဲ မြေမြှုတ်ထားတဲ့ နင်တို့တွေကို ငါစားအုံးမှာ .... ဟား...ဟား..
ဟား....” ရယ်နေတဲ့ ပုံကလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အတိ။
“ကိုဘဦး ခင်ဗျား ဘာဖြစ်တာတုန်း ကျုပ်တို့ကို ပြောအုံးလေ..”
“ဘာ ဘဦးတုန်း ငါ ဘဦးမဟုတ်ဘူး.. ငါ့နာမည် သဲဝါ... ဟား..ဟား...ဟား... ဟီး..ဟား..ဟား..”
ပုံစံက သရဲ တကောင်အလား...ဘေးက လူတွေ စပြီး ကြောက်လာကြပေပြီ...။ ၀က်ကိုင်လာတဲ့ အ
ထဲက တစ်ယောက်က သူ သရဲ၀င်ပူးနေတာကွ...။ ဦးသာခိုကို အမြန်သွားခေါ်ကြ...။ ဘေးက လူတွေ
လည်း အမြန်ပြေးကြလေပြီ...။
ခဏနေတော့ ပြေးခေါ်တဲ့ လူတွေနဲ့ ဦးသာခိုပါလာပါသည်။
“အားလုံးဖယ်ကြစမ်း... ငါကြည့်စမ်းမယ်...” ဦးသာခို ပြောလိုက်ပါသည်...
အားလုံးလည်း အားကိုးတကြီးနဲ့ကြည့်ပြီး ဘေးကို ဖယ်ပေးလိုက်ပါသည်...။
ကိုသာဦး တဖြစ်လဲ သရဲမ မသဲဝါကတော့ အငမ်းမရ ၀က်သားတုံး သွေးတရဲရဲကို စားတုန်း..။ အောင်
တင် ရေသန့်သန့် တစ်ခွက် ခပ်ခဲ့စမ်း.။
“ ရပါပြီ ဆရာ...” ကိုအောင်တင် ရေတစ်ခွက် လှမ်းပေးလိုက်ပါသည်။
ဦးသာခို ရေခွက်ကို လှမ်းယူပြီး ပါးစပ်ကလည်း ရွတ်ဖတ်နေတယ် ဆိုတာ သိသာလွန်းလှပါတယ်...။
နောက်တော့ ရေမန်းခွက်ကို တိုက်လိုက်ပါသည်...။ မသဲဝါ ရေခွက်ကို ပုတ်ချလိုက်ပြီး...
“ဟား..ဟာ း...ဟား... ဒီဆရာလောက်တော့ အေးဆေးပဲ... အသေသတ်မယ် ဒီဆရာကိုလည်း.. ” မ
သဲဝါ ပွဲကြမ်းလေပြီ...။ ဘေးက လူတွေကိုလည်း ဆွဲပြီး ဂုတ်ခွ စီးလေပြီ...။ အဲလို ကြမ်းလာပြီဆိုတော့
ဦးသာခို လုပ်မှ ရတော့မည်...။ သူ့ရဲ့ အစွမ်းနဲ့ သရဲမကို ချုပ်လိုက်လေသည်...။ အဲဒီအချိန်မှာတော့ သ
ရဲမက ကိုသာဦးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် မှ ခွါလိုက်ပါသည်။ ဆရာက ချုပ်လိုက် သရဲမက ခွါလိုက်နဲ့ ဦးသာခို ဒီသ
ရဲမကို မနိုင်တော့ပြီ...။
အဲနောက်တော့ ဦးသာခို သူ့ဆရာကြီး ဦးဖိုးမောင်ကို သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်ပါသည်။ မကြာမှီမှာပဲ ဦးဖိုးမေ
ာင် ရောက်လာပြီး သရဲမကို ချုပ်လိုက်ပါသည်...။ သရဲမလည်း ငြိမ်လို့ ...။ အထက်လမ်း ဆရာဆိုတာ
သရဲ၊ တစ္ဆေ၊ စုန်း.. စတဲ့ အရာတွေ ကို သတ်ခွင့်မရှိ...။ အဲတော့ ဘေးကလူတွေကို မျက်စပြစ် ပြလို
က်ပါသည်...။ ဘေးကလူတွေလည်း သရဲမကို ဝုိင်းပြီး ရိုက်ကြလေပြီ...။ သရဲမလည်း ...
“ ဆရာကြီးရယ် ကြောက်ပါပြီ.. နောက်မလုပ်တော့ပါဘူး...” ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ရှာလေသည်...။
“အေး ဒါဆို ဘာလို့ ဒီထိ လိုက်လာရတာလဲ ပြောစမ်း...”
“အစာ စားချင်လို့ လိုက်လာတာပါ... ”
“နောက် ဒါမျိုးလုပ်အုံးမလား ပြောစမ်း...”
“ မလုပ်တော့ပါဘူး...”
ကိုင်း မင်းတို့တွေ သိချင်တာ ရှိရင် မေးနိုင်တယ် မေးကြ... ဦးဖိုးမောင်ဘေးက လူတွေကို မေးခွင့်ပြုလို
က်ပါသည်။ အဲလို မေးခွင့်ပြုတော့ ကိုအောင်တင် မေးလေပြီ...
“သရဲမ နင်ဘယ်ကနေ လိုက်လာတာလဲ ပြောစမ်း...” ကိုအောင်တင် မေးလိုက်တော့ မျက်လုံးကြီးပြူး
ပြီး မထီမဲ့မြင် လုပ်နေပုံက မြင်ရသူ အားလုံး မျက်နှာ လွှဲထားရတဲ့ အဆင့်ထိ...။
“ဟဲ့.. နင့်ကို မေးနေတာ ဖြေလိုက်လေ...” ဦးဖိုးမောင် ပြောလိုက်မှ...
“ ရွာမြောက်ဘက် စာသင်ကျောင်းဘေးက ကုက္ကိုပင်ကြီးမှာ နေပါတယ်...”
“ အဲဒီ အပင်ကြီးမှာ နင်ဘာလို့ နေရတာလဲ... နင် တစ်ကောင်ပဲ နေတာလား...”
“ မဟုတ်ပါဘူး.. သရဲလေးတွေရော၊ သရဲကြီးတွေရော၊ သရဲမတွေရော အားလုံး ကုက္ကိုပင်ကြီးနဲ့ တမာ
ပင် သုံးပင်မှာ နေကြတာပါ...”
“နင် အဲဒီမှာ နေတာ ကြ ာပြီလား..”
“ ကြာပြီ အစက သုဿန်ဘေးက တမာပင်ကြီးပေါ်မှာ နေတာပါ... အဲဒီ အပင်ကြီးကို ပိုင်ရှင်က မူးမူး
ပြီး သေးနဲ့လည်း ပန်းပါတယ်...။ တမာပင်ကြီးကို သံမှိုလည်း လာလာရိုက်ပါတယ်...။ အဲဒါကြောင့် နေ
မရလို့ ဒီ အပင်ကြီးကို ရွှေ့လာတာပါ...”။
“ နင် ဘယ်လို လူမျိုးကို ကြောက်လဲ...”
“ နွားကျောင်းသားနဲ့ ဘုန်းကြီး တွေကို ကြောက်ပါတယ်...။ နွားကျောင်းသားတွေက လက်သရမ်းပါတ
ယ်..။ ခွနဲ့ လျှောက်လျှောက်ပစ်လို့ပါ... ဘုန်းကြီးတွေက သင်္ကန်းပါတော့ သူတို့ လက်ရမ်းသွားတဲ့ အခါ
မျိုးမှာ တိုက်မိရင် ငါတို့ ခံရတယ်...”
“ငါတို့ ခြောက်လှန့်တဲ့ အခါမျိုးမှာ လူသားတွေက ကြောက်လန့်ပြီး ဘုရားတပြီး ၀ပ်ချ လိုက်ရင် ငါတို့ေ
တွက စကြာ၀ဠာ ကြီးရဲ့ နံရံကို သွားပြီးဦးခေါင်းနဲ့ တိုက်ခံရပါတယ်...”။
“ဘယ်လို အချိန်မျိုးမှာ နင်တို့ရှိနေတာလဲ... လူသားတွေကို နင်တို့ ရှောင်လား”
“ ငါတို့ အမြဲတမ်း လူတွေနားမှာ ရှိနေတာပဲ... လူသားတွေ နဲ့ ငါတို့ ရှောင်တဲ့အခါမှာ လူသားတွေက နွေ
းနွေး ကြီးခံစားရပြီး အလိုလို ကြက်သီးထလိမ့်မယ်.. အဲဒါဆိုရင် ငါတို့ လူတွေရဲ့ ဘေးမှာ ရှိနေတာပဲ..”
“ လူတွေ အားလုံးကို နင်ခြောက်လှန့်တာပဲလား...”
“ ဘုန်းကံ မြင့်နေတဲ့ လူတွေကို ခြောက်လှန့်လို့ မရပါဘူး... ကံနိမ့် နေတဲ့သူတွေကိုပဲ လှန့်တာပါ... လှ
န့်တယ် ဆိုတာထက် လူတွေကို နှုတ်ဆက်တဲ့ သဘောပါ...။ အဲဒါကို လူတွေက ကြောက်လန့်နေကြတ
ာပါ...”။
“ ဒါဆို အခု လှန့်ရုံ မလှန့်ပဲ ဘာကြောင့် ရွာထဲ အထိ လိုက်လာရတာတုန်း...”
“ အစာ စားချင်လို့ပါ...”
“အေး အဲဒါဆို နောက် ဒါမျိုးလုပ်အုံးမလား ငါ့ကို ပြောစမ်း”
“ မလုပ်တော့ပါဘူး...”
“ အေး နင် ဒီဘ၀က မကျွတ်ချင်ဘူးလား...”
“ မကျွတ်ချင်ဘူး ငါ့ကို မသေပဲ မြှုတ်ထားတဲ့ လူတွေရော၊ တစ်ရွာလုံးရော ကလဲ့စား ချေရအုံးမယ်..”
“အဲဒါတွေက မသိလို့ ဖြစ်ခဲ့တာပဲ သရဲမ... မင်းခွင့်လွှတ်ပေးရမယ်...၊ အဲလိုမျိုးကလဲ့စားချေရင် သံသ
ရာ ဆုံးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး သရဲမ...”
ဦးဖိုးမောင် တစ်ယောက် မမောနိုင်၊ မပန်းနိုင် ရှင်းပြ ပြောဆို မေးမြန်းပြီး တရားဟောလိုက်တော့မှ...
သရဲမက...
“ ကျွတ်ချင်ပါတယ် ဆရာ... ငါ့အတွက် ကုသိုလ် ကောင်းမှုလုပ်ပြီး သဲဝါရေ အမျှ ၊ အမျှ ၊ အမျှ လို့ခေါ်
လိုက်ပါ... ငါ ကျွတ်သွားလိမ့်မယ်...”
ကိုင်း... အားလုံး ဘေးဖယ်ထား သရဲမ ထွက်လို့ ရအောင် ...။ အားလုံးလည်း ဘေးကို ဖယ်လိုက်ကြပါ
သည်...။ အဲဒီ အချိန်ကြမှ ဖယ်ကျ ဘေးကို ဖယ်ကျ သရဲမထွက်တော့မယ်... ဖယ်ကျလေ...။ ကိုဘဦး
တစ်ယောက် ကယောင်ကတမ်း လျှောက်ပြောနေခြင်းဖြစ်ပါသည်။
“ အဖေ၊ အမေ လာပါအုံးတော့ ဟောဒီမှာ ကိုဘဦး သတိရလာပြီ... ” မနု အဲလို ပြောလိုက်မှ အား
လုံး ပြေးလာကြပါသည်။
“ငါ့သားကြီး သတိရလာပြီ... ငါ့သားကြီး သတိရလာပြီ...”
“အမေ.. အဖေ .. ဦးဖိုးမောင်တို့ အောင်တင်တို့ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ.. ကျုပ်..၀က်သားရော ရခဲ့ရဲ့လ
ား..”
“ ဘဦး မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ အမေတို့ နားမလည်တော့ဘူး..။ ငါ့သား သတိလစ်နေတာ နှစ်ရ
က်ရှိသွားပြီ... မင်းကို သေပြီလို့ သတ်မှတ်ထားကြတာ...။ အခု ငါ့သား သတိပြန်ရလာပြီ...။”
ကိုဘဦး ဘာတွေ ပြောနေမှန်း နားမလည်နိုင်...။
“အမေ ကျုပ်က ဘာဖြစ်လို့ သတိမေ့နေတာလဲဗျ.. သေချာ ပြောပါအုံး”။
“ ဒီလို ငါ့သားရေ မင်း ဘုရားပွဲ နီးပြီ ဆိုပြီး သစ်ပင် တက်ချိုင်တာ အဲဒါ သစ်ပင်ပေါ်က ပြုတ်ကျတာေ
လ.. ပြုတ်ကျခါစက မင်းပါးစပ်က ပြောနေသေးတယ် အောင်တင်တို့ဆီ ၀က်သားသွားယူမယ် ယူမယ်
ဆိုပြီး သတိလစ်သွားတာ အခုမင်းသတိပြန်မလည်ခင် အထိပေါ့..အမေတို့က ငါ့သားကို သေပြီထင်ေ
နတာ...”။
သူ့အမေ စကားများကို နားထောင်ရင်း သူ သစ်ပင်ခုတ်ရင်း စဉ်းစားခဲ့တာတွေကို ပြန်လည်သတိရသွား
ပါသည်။ ငါ သစ်ပင် ခုတ်ပြီးရင် တောင်ဘက်ရွာကို ၀က်သား သွားမှာထားမှ ဖြစ်မယ် ဘုရားပွဲ အခါဆို
ရင် ကြိုမှာထားမှ အဆင်ပြေမှာ...။ ဘုရားပွဲ အခါမှတော့ တောင်ပိုင်းက ငဘဦးပဲ ကောင်းတယ်.. ပိုက်
ဆံ မရှိပေမယ့် ၀က်သတ်ပြီးသားကို ကူပြီး လှီးဖြတ်ပေးရင် အလကားရတာ...စဉ်းစားရင်း လက်ကချေ
ာ်ပြီး အောက်ကို ပြုတ်ကြသွားလေသည်...။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ....
ကိုဘဦး တစ်ယောက် သတိလစ်ပြီး ဝိဥာဉ်လွင့်ကာ လျှောက်သွားရင်း သူကိုယ်တိုင် ရွာတောင်ပိုင်းက
ကိုဘဦး ဘဝရောက်ကာ.. ၀က်ကိုင်သွားရင်း သရဲမ မသဲဝါနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ရခြင်းဖြစ်ပေသည်။ အမှန်တက
ယ်တော့ တောင်ဘက်ရွာက အထက်လမ်းဆရာကြီး ဦးဖိုးမောင် ဆုံးသွားတာသုံးနှစ်တောင် ရှိပြီလေ...။
အဲဒီ အကြောင်းအရာတွေ အားလုံး မိသားစုကို ပြောပြလိုက်ပါသည်။ မိဘတွေကလည်း အံ့သြ ၊ တစ်ရွာ
လုံးကလည်း အံသြလို့ နေပါသည်။ ကိုဘဦး ပြောပြခဲ့တာ ဟုတ်သည် ဖြစ်စေ ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ..
မိဘတွေက ကုသိုလ်ကောင်းမှုလေး လုပ်ပြီး အမျှဝေဖို့ ခွင့်ပြုလိုက်ပါသည်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ကိုဘ
ဦးတစ်ယောက် ကုသိုလ်ကောင်းမှုလေး လုပ်ပြီး ကုက္ကိုပင်ကြီးအောက်ကို အမျှအတန်း ပေးဝေ ပေးလို
က်ပါသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကုက္ကိုပင်ပေါ်က ကြီးမားလှတဲ့ ပုတ်သင်ညိုကြီးတစ်ကောင် ဖုတ်ကနဲ ေ
အာက်ပြုတ်ကျ လာပါတော့သည်။
ကိုဘဦးကတော့ အဲဒီ အကောင်ကြီးဟာ မသဲဝါ ဘဝပြောင်းသွားတယ် ဆိုတာကို လက်ခံ ယုံကြည်လို
က်ပါတော့သည်။ ကိုဘဦးရဲ့ မျက်နှာမှာလည်း ပီတိဖြစ်ပြီး မျက်ရည်များကျနေတယ်ဆိုတာ.............
(ကျေးလက်သားလေး)ပေ့ခ်ျမှာ ကူးယူတင်ပြသည်
No comments:
Post a Comment