*******
ရေငွေ့တွေကြောင့်လား ၊ မြူတွေကြောင့်လားမသိ ။
ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး ဝေဝါးနေသည် ။
ပင်လယ်ကမ်းခြေရှိ ရွာငယ်လေး တစ်ရွာမှာမူ အလင်းရောင်အားနည်းသေးသည်ကို ဂရုမထားနိုင်ဘဲ ဝမ်းရေးအတွက် နိစ္စဓူ၀ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေကြပြီ ။
များစုမှာ တံငါသည်များမို့ သောင်စပ်တွင် လှေများဖြင့် ပင်လယ်ပြင်သို့ ငါးဖမ်းထွက်ကြတော့မည် ။
တစ်ဦးသော်လည်းကောင်း အုပ်စုဖွဲ့၍သော်လည်းကောင်း ငါးဖမ်းထွက်ကြသည် ။
အများအားဖြင့် နှစ်ယောက်သွားသည်က ပိုများသည် ။
တံငါရွာလေးမို့ ငါးဖမ်းခြင်းသည် အဓိက အလုပ်ဖြစ်သည် ။ တပိုင်တနိုင် ဖမ်းသူများ လည်းရှိသလို လူချမ်းသာများက လူငှါးများဖြင့် တွင်ကျယ်စွာ လုပ်သူများလည်း ရှိသည် ။
ငါးဖမ်းခြင်းသည် အဓိကဟု ဆိုသော်လည်း အခြားအလုပ်လုပ်သူမျလည်း ရှိသေးသည် ။
" ဒီနေ ရေ .. ပြီးပြီလားကွ "
" အေး .. ထမင်းထုပ်ထည့်နေတာဟေ့ .. လာပြီ .. လာပြီ "
ဒီနေ သည် လိုအပ်သည်များကို ပလိုင်းထဲသို့ စုရုံးထည့်ကာ အိမ်လေးထဲမှ ထွက်လိုက်သည် ။ ထို့နောက် အိမ်ထဲသို့ လှည့်ကာ အော်လေသည် ။
" မိန်းမရေ ... အိမ်မှာပဲ နားနားနေနေ နေနော် . အပြင်တွေ လျှောက်ထွက်မနေနဲ့ .. ကိုယ်ဝန်အရင့်အမာကြီးနဲ့ မတော်လို့ လဲနေရင် ဒုက္ခ "
အဖော်ဖြစ်သူ မင်းလူက ဒီနေ ကို အဖြစ်သည်းရန်ကောဟူသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ
" မင်းမှာလည်း ပင်လယ်ထွက်ခါနီးတိုင်း ဒါပဲ မှာနေတာ .. ကြားထဲက ငါတောင် အမြင်ကတ်လာပြီ "
" ကတ်မှာပေါ့ .. မင်းမှာ မိန်းမမှ မရှိသေးတာ .. ငါက မကြာခင် ကလေးအဖေဖြစ်တော့မှာကွ "
" အေးပေါ့ကွာ .. ပြောနိုင်တုန်းတော့ ပြောထားဦးပေါ့ "
ဒီနေ နှင့် မင်းလူတို့သည် ငယ်ပေါင်းကြီးဖော်များဖြစ်ကြပြီး အလုပ်အတူလုပ်ကာ ရလာသည့် အကျိုးအမြတ်ကို ခွဲဝေယူကြသည် ။
မင်းလူ၌ အိမ်ထောင်မရှိသော်လည်း မိခင်ကို လုပ်ကျွေးနေသူ တစ်ယောက်ဖြစ်သည် ။
ဒီနေက မနှစ်က အိမ်ထောင်ကျသည် ။
" သွားမယ် ဒီနေ ... နောက်ကျနေပြီ "
" အေး "
နှစ်ယောက်သား ဆိပ်ကမ်းသို့ ဆင်းကာ အသင့်ရှိနေသော လှေငယ်လေးပေါ်တက်ကာ ပင်လယ်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်လှော်ခတ်လိုက်သည် ။
ရာသီဥတုက သာယာနေသည် ။
" ဒီနေ့ .. ဘယ်ကျွန်းကို သွားမလဲ "
" ခပ်ဝေးဝေးက လူမရောက်တဲ့ ကျွန်းကိုသာလှော် "
" ဟ .. ကိုယ်လိုလူတွေ ခြေချင်းလိမ်နေကြတာ.လူမရောက်တဲ့ ကျွန်းမှ မရှိတာ "
" အခြားလူတွေရောက်တယ်ဆိုတာလည်း အလွယ်ရရင်သာ ယူသွားကြတာ .. အန္တရာယ်များတဲ့ ခဲရာခဲဆစ်ကိုတော့ မကြိုးစားကြဘူး .. ငါတို့ မရောက်သေးတဲ့ ကျွန်းတစ်ကျွန်းကိုသာ သွားကွာ .. အဆင်ပြေမှာပါ "
လှေလေးကို ပုံမှန်လှော်ခတ်သွားကြသည် ။
တကယ်တော့ သူတို့သည် ငါးဖမ်းမည့့်သူများ မဟုတ်ကြပေ ။ ပင်လယ်ပြင်ရှိ ကျောက်တောင်များ ပေါများရာ ကျွန်းများပေါ်သို့ သွားရောက်ကာ ငှက်သိုက်ခွာသူများ ဖြစ်ကြသည် ။
ငှက်သိုက်ဆိုသည်မှာ ဇီဝဇိုးငှက်များ၏ အသိုက်ကို ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည် ။
ဇီဝဇိုးသည် ပျံလွှားငှက် အမျိုးနွယ်ဖြစ်ကာ ပျံလွှားငှက်အရွယ်သာ ရှိသည် ။
သို့သော် သဘာဝမှာမူ မတူညီပေ ။
ဇီဝဇိုးငှက်ကလေးများသည် အခြားငှက်များကဲ့သို့ သီးနှံ စပါး များ ၊ ပိုးကောင်များ ၊ ငါးများ ကို မစားသောက်ကြပေ ။
ကောင်းကင်အမြင့်သို့ ပျံတက်ကာ မိုးတိမ်ညွန့်များကြား၌ လွင့်မျောပါလာသော ပရမာ မြူမှုန်လေးများကိုသာ စားကြသည် ။
လေထဲမှာပင် အစာရှာကြသောကြောင့် လေထဲမှာပင် အနေများပြီး သားပေါက်ရန် ဥချသည့်အခါမှ လူမနီးသော ကျောက်တောင်များသို့ ဆင်းကာ အန်ဖတ်များဖြင့် အသိုက်ပြုလုပ်ကြသည် ။
သူတို့အန်ထုတ်လိုက်သော ချွဲရည် အန်ဖတ်လေးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သူတို့၏ အသိုက်ကို လူတွေက ရှာဖွေယူဆောင်နေခြင်းဖြစ်သည် ။
အသိုက်တစ်ခုရရန် တစ်ခါတည်း မဖြစ်နိုင်သဖြင့် အန်လိုက် ၊ ကောင်းကင်ပေါ်တက်ပြီး မြူမှုန်လေးတွေ စားလိုက် ၊ ဆင်းအန်လိုက်နှင့် ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြုလုပ်ကြရသည် ။
ထိုသို့ ပြုလုပ်ထားသော အသိုက်လေးများကို လူတို့က ခွာယူသွားပါက သားပေါက်ရန် မဖြစ်မနေ ပြန်အန်ကြရသည် ။
သုံးကြိမ်လောက် အန်ပြီးပါက အန်ဖတ်ထဲတွင် သွေးစလေးများ ပါလာတတ်သည် ။
အချို့လူများက သွေးစပါသော အသိုက်များကို မယူသော်လည်း လောဘသားများကမူ ယူဆောင်သွားကြသည် ။
နောက်ဆုံးတွင် ဇီဝဇိုး ငှက်ကလေးများသည် သားပေါက်ရန် အချိန်နီးကပ်လာသော် အသိုက်မရှိလျှင် မဖြစ်သောကြောင့် သွေးအန်သကဲ့ အန်ကာ ရင်ကွဲနာကျ၍ သေကြရသည် ။
ရှေးအခါက ဇီဝဇိုးငှက်သိုက်ကို သုံးစွဲရမှန်း မသိကြပေ ။
ဆေးအဖြစ်သာ သုံးစွဲ ခဲ့ကြသည် ။
နောက်ပိုင်းတွင် စားသုံး၍ရမှန်း ၊ စားသုံးလျှင် ခွန်အားတိုးပွားမှန်း သိသောအခါ မရမက ရှာဖွေစုဆောင်းကာ စီးပွားဖြစ်ပင် ရောင်းချလာကြသည် ။
ထို့ကြောင့် ဇီဝဇိုးငှက်များမှာ.သူတို့၏ အသိုက်များကို လူမရောက်သည့် ကျောက်တောင်ထိပ်များ၌ ပြုလုပ်လေ့ရှိသည် ။
မည်သို့ပင် ပြုလုပ်စေကာမူ လူတို့၏ လောဘကြောင့် အသိုက်များ ခွာယူကြရာ ဇီဝဇိုးငှက်ကလေးများမှာ အသိုက်ပြုလုပ်ရင်း သွေးအန်ကာ သေဆုံးကြရသည် ။
အချို့က ထိုသေနေသော ငှက်ကိုပင် ယူကာ ဆေးဖက်ဝင်သည်ဟု ဆို၍ ချက်ပြုတ်စားကြသည်။
ထိုသို့ သနားစရာကောင်းသော ဇီဝဇိုး ငှက်ကလေးများ၏ အသိုက်ကို ယူဆောင်သူ များထဲတွင် ဒီနေ နှင့် မင်းလူတို့က ထိပ်ဆုံးက ပါသည် ။
အခြားသူများ မတက်ဝံ့သော ကျောက်တောင်များပေါ်သို့ပင် တက်ကာ ငှက်သိုက် ခွာကြသည် ။
သူတို့လှေလေးသည် တရွေ့ရွေ့ဖြင့် အတော်ဝေးဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားလေပြီ ။
" ဒီနေ .. ဟိုးက ကျောက်တောင်တွေဆီ မရောက်သေးဘူးနော် "
မင်းလူက ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ ကျောက်တောင်ကြီးများကို လှမ်းပြသည် ။
ကျွန်းငယ်တစ်ခုပင် ။
" အေးကွ .. အဲ့ကို သွားကြည့်ရအောင် "
ထို့နောက် လှေကို ထိုကျွန်းငယ်လေးဆီသို့ လှော်ခတ်သွားလိုက်သည် ။
ကျွန်းလေးဆီသို့ လှေကပ်ပြီးသည်နှင့် လှေကို ကျောက်စွန်းတစ်ခုတွင် ချည်နှောင်ကာ ကျွန်းပေါ်တက်ခဲ့ကြသည် ။
ကျွန်းလေးသည် လွန်စွာသေးငယ်ပြီး အလယ်တွင် ကြီးမားသော.ကျောက်တောင်ကြီးက ထီးထီးကြီး ဆီးကြိုနေသည် ။
ကျွန်းပေါ်တွင် ကျောက်သားများချည်းမို့ သစ်ပင်များလည်း မရှိကြပေ ။
" မင်းလူ .. ကြည့်စမ်း "
ဒီနေ က ကျောက်တောင်ထိပ်ပိုင်းတွင် ပျံဝဲနေကြသော ဇီဝဇိုးငှက်များကို ပြသည် ။
" အေးကွ .. အခြေအနေ မဆိုးလောက်ဘူးကွ "
" ဒီလိုဆိုလည်း စားသောက်ပြီး တက်ကြမယ် "
" အေး .. "
ထို့နောက် ပါလာသော ထမင်းထုပ်များကို ဖြေ၍ စားလိုက်ကြသည် ။
စားပြီးသော် ခေတ္တ ထမင်းလုံးစီရင်း ကျောက် တောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်နိုင်မည့် လမ်းကို ရွေးချယ်ကြသည် ။
ကျောက်သားများချည်း ဖွဲ့စည်းထားသဖြင့် ခိုတွယ်စရာ သစ်ပင်များ မရှိပေ ။ ထို့ပြင် မတ်စောက်နေသည် ။
ကျောက်တောင်ပေါ်သို့ တက်ရန် လမ်းမရှိသဖြင့် အစဉ်ပြေသော လမ်းကို ရွေးချယ်ကာ သံစူးများ ၊ ကြိုးများ ၊ တူများဖြင့် ခက်ခက်ခဲခဲ တက်ကြရသည် ။
သူတို့အတွက် ကျွမ်းကျင်သောအလုပ်မို့ အခက်အခဲအနည်းငယ်နှင့်အတူ တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ရောက်ခဲ့ကြသည် ။
တောင်ထိပ်ပေါ်ရောက်သော် နေရာတစ်ခုတွင် အထုပ်များချကာ ငှက်သိုက် ခွာကြသည် ။
ကျောက်ခွက်လေးများ ၊ ကျောက်စွန်းလေးများ ၊ တောင်းကမ်းပါးယံများတွင် ရှိနေသော ငှက်သိုက်များကို သံစူးချွန် ၊ ခက်ရင်းတို့ဖြင့် စိမ်ပြေနပြေ ခွာရသည် ။
ဒီနေ နှင့် မင်းလူတို့ တစ်ယောက်တစ်နေရာစီ ရှာကြသည် ။
ဇီဝဇိုးငှက်ကလေးများသည် သူ့တို့၏ သိုက်မြုံလေးများကို ရက်စက်စွာ ခွာယူနေသော လူသားများကို ကောင်းကင်ထက်မှ ပျံဝဲရင်း ကြည့်နေရှာသည် ။
နှစ်ချက်တီးသော် မူလနေရာသို့ ပြန်လာကာ ထမင်းစားကြသည် ။
ငှက်သိုက်များလည်း အတန်အသင့် ရနေပြီ ။
" ဘယ်လိုလဲ မင်းလူ "
" ဒီတောင်ပေါ်ကို လူတွေရောက်တယ်ထင်တယ်ကွ "
" ဘာလို့လဲ "
" ငါခွာတဲ့ ဖက်က ငှက်သိုက်တွေက သွေးမျှင်စလေးတွေ ပါနေတယ် "
" အေး .. ဟုတ်တယ်ကွ .. ငါလည်း တွေ့တယ် .. ဒီမှာလေ "
ဒီနေက ပြောပြောဆိုဆို အိတ်ထဲမှ ငှက်သိုက်တစ်ခုကို ထုတ်ပြလိုက်သည် ။
" ဟာ .. ဒီနေ. . မင်းက သွေးစပါတဲ့ ငှက်သိုက်တွေလည်း ယူတာပဲလား "
" အေးလေ .. မင်းက မယူဘူးလား "
" မယူဘူး .. ခု မင်းယူလာတဲ့ ငှက်သိုက်ကို လုပ်ရတဲ့ ဇီဝဇိုးငှက်လေးက နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်ရရင် သွေးအန်ပြီး သေတာကွ "
" မင်းကွာ .. ငှက်သိုက်လာခွာပါတယ်ဆိုမှ တရားပေါက်နေသေးတယ် .. ငှက်သိုက်တွေ့လျက်နဲ့ မယူမှတော့ ဘာလို့ ဒီအလုပ်လုပ်နေမလဲ "
" လုပ်တာလည်း လုပ်တာပေါ့ကွာ .. ဒါပေမယ့် ... "
" တော်ပါကွာ .. အခုလောလောဆယ် ငါ့မိန်းမ မီးဖွားဖို့အတွက် ငွေလိုနေတယ်ကွ .. ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယူရမှာပဲ .. မင်းမခွာခဲ့တဲ့ ငှက်သိုက်တွေကိုလည်း ပြီးရင် ငါသွားခွာမယ် "
" ဒီမှာ ဒီနေ .. မင်းမိန်းမလည်း မီးဖွားရမှာ ... ဇီဝဇိုးငှက်ကလေးတွေလည်း သူတို့ သားပေါက်ဖို့ အသိုက်လုပ်ရတာပါကွာ .. ကိုယ်ချင်းစာကြည့်ပေါ့ "
" မင်းက ငှက်ကလေးတွေကို အဲ့လောက်တောင် သနားနေလျက်နဲ့ ဘာလို့ ငှက်သိုက်လာရှာတာလဲ "
" မဟုတ်ဘူးကွာ .. ငါပြောချင်တာက ယူလည်း ယူပေါ့ .. ဒါပေမယ့် သွေးစ ပါလာတဲ့ ငှက်သိုက်လေးတွေကိုတော့ ရှောင်ပေးဖို့ ပြောတာပါ "
" ကြံကြံဖန်ဖန်တွေ လျှောက်တွေးမနေနဲ့ မင်းလူ .. သတ္တဝါတစ်ခု ကံတစ်ခုပေါ့ကွာ .. ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ .. ကိုယ်လည်း ဝမ်းစာအတွက် မလုပ်မဖြစ်လို့ လုပ်နေရတာ .. တိရစ္ဆာန် တွေပဲကွာ .. ဘာမှ မသိပါဘူး .. သေသွားတော့လည်း စောစောစီးစီးကျွတ်သွားတာပေါ့ "
ဒီနေ ၏ တယူသန်ပြောစကားကြောင့် မင်းလူ သက်ပြင်းချလိုက်သည် ။
ဒီနေ သည် တဇွတ်ထိုး တဇောက်ကန်းသမား ။
" တိရစ္ဆာန်တွေ ဘာမှမသိဘူး ဆိုပေမယ့်လည်း သူတို့က လူတွေကို ကျိန်ဆဲနေကြမှာ .. လူတွေက နားမလည်လို့သာ "
" ဘယ်လို ကျိန်ဆဲတာလဲ ရှင်းပါဦး မာဂဓ ပညာရှင်ကြီးရဲ့ "
ဒီနေ က ခပ်ငေါ့ငေါ့ မေးလိုက်သည် ။
" သူတို့က သူတို့အသိုက်အမြုံကို ဖျက်စီးတဲ့ လူတွေကို သူတို့လိုပဲ အသိုက်အမြုံ ပျက်စီးပါစေ .. သူတို့ သွေးအန်သေရသလို သွေးအန်သေပါစေ .. သူတို့ .. "
" တော် တော် မင်းလူ .. ထင်ရာတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့ .. အချိန်မရှိတော့ဘူး .. ငါ့မိန်းက မီးဖွားခါနီးနေပြီ .. အစောပြန်မှ ဖြစ်မယ် "
ထိုသို့ပြောကာ အိတ်တစ်လုံးယူ၍ မနက်ပိုင်းက မင်းလူ သွားသော နေရာသို့ ထွက်သွားသဖြင့် မင်းလူလည်း အခြားနေရာသို့ သွားလေသည် ။
ဒီနေ သည် သူပြောသလိုပင် မင်းလူ မခွာဘဲ ချန်ထားခဲ့သော သွေးစမျှင်လေးများ ပါနေသော ငှက်သိုက်များကို ရှာဖွေကာ ခွာယူလာခဲ့သည် ။
သို့ဖြင့် ခပ်စောစောလေး အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့ကြသည် ။
ငှက်သိုက်များလည်း ကျေနပ်လောက်အောင် ရခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား ။
အိမ်ရောက်တော့ ငှက်သိုက်များကို ဒီနေအိမ်တွင် စုထားသည် ။ တစ်ပတ်တစ်ခါ မြို့မှလာသော ကုန်သည်များထံ ရောင်းချရန် စုထားခြင်းဖြစ်သည် ။
ရောင်းချပြီးပါမှ ရသော ပိုက်ဆံကို နှစ်ယောက် ခွဲယူကြသည် ။
ညနေပိုင်းရောက်တော့ ပင်လယ်မှ ပြန်လာကြသော လူများဖြင့် ရွာကလေးမှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသည် ။
တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ ထိုသို့ လည်ပတ်နေရသော သူတို့ဘဝများမှာ နာရီကြီး တစ်လုံးလိုပင် ။
ဓာတ်ခဲ မကုန်သ၍တော့ စက်ဝိုင်းကြီးကို ကြိမ်ဖန်များစွာ လည်ပတ်နေရမည်မှာ မလွဲမသွေပင် ဖြစ်သည် ။
*********
" ကိုဒီနေ .. ကိုဒီနေ .. "
ဒီနေ မနိုးသေး ။
" အား .. ကျွတ် .. ကျွတ် .. နာလိုက်တာ ... ကိုဒီနေ "
" ဟင် .. "
" ဘာလဲ မိန်းမ "
" ကျွန်မ မွေးတော့မယ်ထင်တယ် .. အား .. နာလိုက်တာ "
ဒီနေ မီးခွက်ကို စမ်း၍ ထွန်းလိုက်သည် ။
" ငါဘာလုပ်ပေးရမှာလဲ မိန်းမ "
" ရှင်ဘာလုပ်တတ်မှာလဲ .. ရွာလယ်က ဒေါ်ဝိုင်းကို ခေါ်ပေးပါ "
" ညနက်သန်းခေါင် မိန်းမရယ် "
" ခေါ်ပေးပါရှင် ကျွန်မ မွေးတော့မယ် .. အား .. "
ဒီနေလည်း မနေသာတော့ဘဲ မီးအိမ်တစ်လုံးဆွဲကာ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာရသည် ။
အပြင်တွင် မှောင်မိုက်နေသည် ။
တစ်ရွာလုံး အိပ်မောကျနေချိန်မို့ အရာ အားလုံး တိတ်ဆိတ်နေသည် ။
ရွာလယ်ပိုင်းရှိ လက်သည် ဒေါ်ဝိုင်းအိမ်သို့ အမြန် သွားရသည် ။
" ဒေါ်ဝိုင်း .. ဒေါ်ဝိုင်း .. "
" ဟေ့ . ညကြီးမိုးချုပ် ဘယ်သူလဲကွ "
ဦးဘချို အသံ ။ အိမ်ထဲတွင် မီးထွန်းနေသည်ကို တွေ့ရပြီး ဦးဘချို ထလာသည် ။
" ဘကြီးချို .. ကျွန်တော် ဒီနေပါ .. ကျွန်တော့်မိန်းမ ဗိုက်နာနေလို့ ဒေါ်ဝိုင်းကို လာခေါ်တာပါ "
" ခက်တာပဲ ဒီနေ .. မိဝိုင်းကို စန်းကြည်မ ဗိုက်နာနေလို့ လာခေါ်သွားတယ် "
" ရွာတောင်ပိုင်းက စန်းကြည်မလား "
" ဟုတ်တယ် .. အဲ့ကိုလိုက်သွားလိုက် ညနေကတည်းက လာခေါ်သွားတာ .. ခုလောက်ဆို မွေးပြီးလောက်ရောပေါ့ "
" ဟုတ်ကဲ့ .. ကျွန်တော်လိုက်ခေါ်လိုက်ဦးမယ် "
" အေး အေး "
ရွာတောင်ပိုင်းသို့ ပြေးရသည် ။ မိန်းမက အိမ်မှာ လူးလှိမ့်နေပြီလားမသိ ။
စန်းကြည်မတို့ အိမ်ထဲတွင် မီးရောင်တွေ့လိုက်ရသည် ။
" ကိုသာအေး .. ကိုသာအေး "
မီးနေသည်ရှိသဖြင့် အပေါက်မှ ခပ်အုပ်အုပ်ခေါ်လိုက်ရာ ကိုသာအေး ထွက်လာသည် ။
" ဟာ .. ဒီနေ .. ဘာကိစ္စလဲကွ "
" ဒေါ်ဝိုင်းရှိတယ်မလား "
" အေး .. ငါ့မိန်းမ မွေးနေလို့ကွ "
" ခဏလောက် ခေါ်ပေးပါဗျာ "
" အေး "
ကိုသာအေး အိမ်ထဲပြန်ဝင်သွားပြီး ဒေါ်ဝိုင်းကို ခေါ်လာသည် ။
" ဒေါ်ဝိုင်း .. ကျွန်တော့်မိန်းမ ဗိုက်နာနေလို့ မွေးတော့မယ်ဗျ "
" ကြာပီလား "
" ကြတော့ မကြာသေးပါဘူး "
" ဒါဆို နင်ပြန်နှင့်ပြီး မီးဖိုဖို့ ထင်းတွေဘာတွေ အဆင်သင့် လုပ်ထား .. ငါက ဒီမှာ ကိစ္စမပြတ်သေးဘူး .. ပြီးတော့မှာပါ .. ပြီးတာနဲ့ ငါချက်ချင်း လိုက်လာခဲ့မယ် "
" မြန်မြန်တော့ လုပ်ပါဗျာ "
" အေးပါ "
ထို့နောက် အိမ်သို့ အပြေးပြန်ရပြန်သည် ။
ဒီနေတစ်ယောက် အိမ်နှင့် မလှမ်းမကမ်းသို့ ရောက်သည်နှင့် မျက်လုံးပြူးသွားသည် ။
" ဟာ .. မီးတောက်ကြီးပါလား .. ငါ့ . ငါ့ အိမ်ကများလား "
ကြီးမားသော မီးတောက်ကြီးကို မြင်လိုက်ရ၍ အမြန်သွားကြည့်ရာ သူ့အိမ်အား မီးလောင်နေခြင်းပင် ။
" ဟာ .. မိန်းမ .. မိန်းမ .. "
မီးတောက်များကြားတွင် အော်ဟစ်ရုန်းကန်နေသော သူ၏ ဇနီးကို လှမ်းမြင်ရသဖြင့် အပြေးသွားကာ ကူညီမည်အပြု ခလုတ်တိုက်ကာ လဲကျသွားသည် ။
" ကိုဒီနေ ရေ .. ကျွန်မကို ကယ်ပါဦး .. ရှင်သားလေးလည်း မီးထဲမှာ .. ကျွန်မတို့ကို လာကယ်ပါဦး .. "
အော်သံကြောင့် ပြန်ထမည်အပြု ရင်ဘတ်ထဲမှ အောင့်တက်လာကာ ထိုးအန်လိုက်သည် ။
" ဝေါ့ .. "
သူအန်လိုက်သည်က သွေးပွက်များ ဖြစ်နေသည် ။
" ဟင် .. သွေး .. သွေးတွေ .. "
လူတစ်ကိုယ်လုံး နုံးချိသွားကာ ပြန်မထနိုင်တော့ပေ ။
ထိုစဉ် သူ၏ နားထဲ၌ အသံတစ်ချို့ ကြားလိုက်ရသည် ။
" ငါတို့ အသိုက်အမြုံကို ပျက်စီးသလို အသိုက်အမြုံတွေ ပျက်စီးပါစေ .... "
" ငါတို့ ဒုက္ခရောက်သလို ဒုက္ခ ရောက်ပါစေ ... "
" ငါတို့ သားပေါက်ခွင့်မရသလို ကလေးမွေးခွင့် မရပါစေ ... "
" ငါတို့ သွေးအန်သေသလို သွေးအန်သေပါစေ ... "
ထူးဆန်းသော ထိုအသံများကြောင့် ဒီနေ တုန်လှုပ်သွားမိသည် ။
ထိုအသံများသည် ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ထပ်ခါထပ်ခါ ကြားနေရကာ ခဏအကြာတွင် ကောင်းကင်ထက်၌ ပျံသန်းနေသော ငှက်အများအပြားကို မီးတောက်မှ အလင်းရောင်ဖြင့် မြင်လိုက်ရသည် ။
" ဟင် .. ဒါ .. ဒါ .. ဇီဝဇိုးငှက်တွေ ... "
" ဇီဝဇိုးငှက်တွေ ကျိန်စာတိုက်နေတာ .. "
" မဟုတ်ဘူး .. မဟုတ်ဘူး .. မိန်းမ ... မိန်းမ. . "
အားကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည် ။
" ကိုဒီနေ .. ကိုဒီနေ .. ဘာဖြစ်နေတာလဲ "
ထိုအခါမှ ဒီနေ အိမ်မက်မက်နေမှန်း သိလိုက်ရသည် ။
တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများရွှဲနေပြီး စိုးရွံ့ထိတ်လန့်မှုမှာမူ မပျောက်သေးပေ ။
" ကိုဒီနေ .. ဘာဖြစ်တာလဲ "
" အိမ်မက်မက်နေတာပါကွာ "
" ဘာအိမ်မက်မို့ ဒီလောက်တောင် အော်ရတာလဲ "
အိမ်မက်အကြောင်းကို မပြောပြချင်ပေ ။
" မိန်းမ "
" ပြောလေ "
" ငါလေ .. အရင်က ဇီဝဇိုးငှက်ကလေးတွေရဲ့ သွေးစတွေအန်ထားတဲ့ အသိုက်တွေကို ယူလာခဲ့မိတယ် .. မင်းလူက တားပါသေးတယ် .. ငါက လက်မခံဘဲ ယူလာခဲ့တာ ...
အဲ့ဒီငှက်သိုက်ကို လုပ်ရတဲ့ ငှက်ကလေးတွေက သားပေါက်ခွင့်လည်း မရ .. အသိုက်အတွက် အန်ရရင်းနဲ့ သွေးအန်ပြီးသေကြရတာ
အခု ငါ နောင်တရသွားပြီ ...
အဲ့လိုငှက်သိုက်တွေ့ရင် ငါဘယ်တော့မှ မယူတော့ဘူး ...
ဖြစ်နိုင်ရင် အဲ့အလုပ်တောင် မလုပ်ချင်တော့ဘူး ..
ငါတို့ဘဝက ဆင်းရဲလွန်းတော့ အဲ့ဒီအလုပ်မလုပ်ရင်လည်း ထမင်းစားရမှာမဟုတ်ဘူး "
ဒီနေပြောသမျှကို ဇနီးဖြစ်သူက ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေသည် ။
" ကောင်းပါတယ်ရှင် .. ရှင်ပြောသလို စားဝတ်နေရေးက ရှိနေသေးတော့ အခက်သား .. လုပ်တဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကျိုးတစ်ခုတည်းကို မကြည့်ဘဲ မျှမျှတတ လုပ်နိုင် အောင် ကြိုးစားဖို့ပဲ ရှိတာပေါ့ ...
ဒီအကြောင်းတွေ တွေးမနေနဲ့တော့ .. စိတ်ကို ဖြူဖြူထား .. ပြန်လိုက်အိပ်ဦး .. မိုးမလင်းသေးဘူး "
ဇနီးသည်စကားကို နားထောင်ရင်း အိမ်မက်ထဲမှ ဇီဝဇိုးငှက်များ၏ ကျိန်စာတိုက်သံကို ကြားယောင်မိနေသည် ။
#ပြီး#
############
Thank For Read
#Credit
No comments:
Post a Comment